...ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากรักใคร ...
...แต่เพราะไม่มีคนไหนมารักฉัน...
...คนที่ผ่านเข้ามาแสดงออกเพียงแค่อยากรู้จักกัน.. ...อยากมาเรียนรู้เพียงพักๆแล้วจากไป...
...ไม่มีสักคน....ที่เขาจริงจัง...
...พอให้คำว่า "ความหวัง" มีพลังเกิดขึ้นมาได้...
...บางที "ความรัก" กับ"ฉัน"...
...อาจจะเป็นเส้นขนานกันตลอดไป...
...จนถึงขั้นที่ฉันลืมว่ามีหัวใจ...
...อยู่ในอกข้างซ้าย"ของตัวเอง"...


...อีกไม่นาน...หรือสักวัน

ฉันต้องกลับไปยืน ในที่ๆฉัน

ควรจะอยู่...ที่ๆมีความเข้าใจ

ที่ๆมีความรัก ความห่วงใย ที่ๆ

มีรอยยิ้มและมิตรภาพด้วยใจ

จริง...อะไรที่ผ่านเเล้วก็ขอ

ให้มันจบลง...